Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura.Menú de poesía.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura.Menú de poesía.. Mostrar todas las entradas

21/1/15

O Principiño, un libro para a educación en valores

Nestes días no noso clube de lectura comezan a ler "O Principiño" co alumnado de 3º de ESO. E o departamento de francés aporta tamén diferente material para traballar nas aulas.Desta actividade conxunta, faremos unha pequena exposición na biblioteca.


11/6/13

Menú de poesía: Juan Bonilla

Imos cun novo menú, esta vez dun poeta, novelista e traductor andaluz. Que vos preste!


EPITAFIO DEL ENAMORADO


Si alguien quiere escribir mi biografía
no hay nada más sencillo.
Dispone de dos fechas solamente:
la del día en que te conocí
y la del que te fuiste.
Entre una y otra transcurrió mi vida.
Lo que ocurriera antes, lo olvidé.
Lo que suceda ya, carece de importancia.


JUAN BONILLA
El Belvedere
(2001)







(Jerez de la Frontera 1966) Estudou periodismo en Barcelona e colaborou en varios xornais e revistas, exercendo tamén a crítica literaria. Compaxina a súa labor de creación literaria (publicou por primeira vez en 1996), coa tradución, e é columnista e reporteiro do xornal El Mundo, ademais de director da revista Zut. No ano 2003, obtivo o Premio Biblioteca Breve.

É autor de poemas, relatos curtos, novelas e recompilacións de artigos xornalísticos.


Acaba de publicar a súa derradeira novela “Prohibido entrar sin pantalones” en Seix Barral, unha biografía novelada de Maikovsky.

26/5/13

Menú de poesía: Jacques Prevert

Un novo menú de poesía vos presentamos hoxe da man de Jacques Prévert. Bon appetit!








Dejeuner du matin
Jacques Prévert (1900 - 1977)

Il a mis le cafe
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de cafe
Il a mis le sucre
Dans le cafe au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourne
Il a bu le cafe au lait
Et il a repose la tasse
Sans me parler
Il a allume
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumee
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder
Il s'est leve
Il a mis
Son chapeau sur sa tete
Il a mis
Son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Et moi j'ai pris
Ma tete dans ma main
Et j'ai pleure. 


Desayuno

Echó café
en la taza.
Echó leche
en la taza de café.
Echó azúcar
en el café con leche.
Con la cucharilla
lo revolvió.
Bebió el café con leche.
Dejó la taza
sin hablarme.
Encendió un cigarrillo.
Hizo anillos
de humo.
Volcó la ceniza
en el cenicero
sin hablarme.
Sin mirarme
se puso de pie.
Se puso el sombrero.
Se puso el impermeable
porque llovía.
se marchó
bajo la lluvia.
Sin decir palabra.
Sin mirarme.
Y me cubrí
la cara con las manos.
Y lloré.


A versión do poema aparece neste video:









              Jacques Prevert

(Neuilly-sur-Seine, 1900 - París, 1977) Poeta, dramaturgo, letrista e guionista francés de carácter rebelde, que frecuentou todos os xéneros como escritor, cineasta e artista en xeral.

Escribiu para teatro obras cortas, e cancións que serían interpretadas por famosos cantantes do momento. Tamén dedicouse ao cine, como guionista e director. A sua obra poética máis famosa titúlase palabras. cun estilo próximo ao linguaxe da rúa, reconstruiu a vida cotiá, invitando ao lector a fiarse do poder da palabra para obter a felicidade, tanto individual como colectiva. A sua obra enriqueciuse con multitude de poemas como Historias (1946), Espectáculo (1951), La lluvia y el buen tiempo (1955) que van evocando por temas o amor, a liberdade, o sono e a imaxinación, sempre dando testemuña do seu compromiso e compasión polos humildes e los desafortunados.


Aos poemas de Prevert púsoxelles música en moitas ocasións. Neste caso  a canción do videio é Les Feuilles Mortes  que foi composta por Kosma e interpretada por mútiples cantantes, neste caso, a versión ofrécena Yves Montand.

12/5/13

Menú de poesía: Wislawa Szymborska


Esta semana, o noso cociñeiro do menú de poesía ofrece un premio Nobel. 



Escribir el curriculum


¿Qué hay que hacer? 
Presentar una instancia
y adjuntar el currículum.

Sea cual fuere el tiempo de una vida
el currículoun debe ser breve.

Se ruega ser conciso y seleccionar los datos,
convertir paisajes en direcciones
y recuerdos confusos en fechas concretas.

De todos los amores basta con el conyugal,
los hijos sólo los nacidos.

Importa quién te conoce, no a quiénes conozcas.
Viajes, sólo al extranjero.
Militancia en qué, pero no por qué.
Condecoraciones sin mencionar a qué méritos.

Escribe como si jamás hubieras dialogado contigo mismo
y hubieras impuesto entre tú y tú la debida distancia.

Deja en blanco perros, gatos y pájaros,
bagatelas cargadas de recuerdos, amigos y sueños.

Importa el precio, no el valor.
Interesa el título, no el contenido.

El número del calzado, no hacia dónde va
quien se supone que eres.

Adjuntar una fotografía con la oreja visible:
lo que cuenta es su forma, no lo que oye.

¿Qué oye?
El fragor de las trituradoras de papel.




Wislawa Szymborska naceu o 2 de xullo de 1923 en Polonia. Na década dos corenta empeza a a publicar no dirario Dziennik Polski, e máis tarde en Zycie Literckei. Doctora Honrífica da Universidade Adam Mickiewicz (Pozna. En 1995, obtivo dous premios, o Club PEN polaco e, sobre todo, o Nobel de Literatura.

Os seus poemas están caracterizados pola utilización de frases coloquiais, xogos de palabras, pola aparición de animais, plantas, ... en xeral da natureza. Publicou entre outros, os seguintes libros de poemas. Por eso vivimos (1952), Preguntas a mí misma (1954), Llamando al Yeti (1957),El gran número (1976), Fin y principio (1993), e Aquí (2009) entre outros








3/5/13

Menú de poesía: Pilar Pallarés


Un venres máis, o noso cociñeiro da Poesía ofrece para os seus clientes un novo menú-poesía  de Pilar Pallarés. Cada vez somos máis os que saboreamos a lírica. 





Ameite tanto esta tarde, 
cando non estabas 
e estaba no ceo como un
atlas de ausencia,
esvarando nas horas.

Que estrano é todo isto,
este amor que se agolpa
e verte a súa furia por acima de unha,
sen piedade.

Non sei porque estes días en que te amo tanto
é tan fundo e tan duro e tan tristerio
días en que quixera aniquilarte
de tanto amor como me tinxe o corpo
e me lastima os dentes.

Esta tarde ameite como invasión de escumas
en sartegos tenrísimos.

Non sei que estranas aves aniñaron en min
para que así te ame,
Non sei que tortas roitas ou mans confabuladas
me trouxeron a tí
no sei por que camiños 
navegou o meu sangue para chegar a tí

Non sei se faro ou torre ou terra prometida
foron marcando o norte dos seus sucos
so sei que aquí me tés, a tí ofrecida,
sen culpa deste amor que caeu sobre mín.

Non sei se como pedra ou lóstrego ou fervenza
puido facerme tanto dano.
Esta tarde ameite como nunca antes.




                                       

Pilar Pallarés naceu en Culleredo, o 29 de abril de 1957. Comezou a escribir en Vigo durante a súa adolescencia. Viviu en Compostela, Pontedeume e Lisboa. Estudou Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en diversas revistas (Grial, Coordenadas, Dorna, Nordés ou Festa de palabra silenciada). Tras a publicación do seu primerio libro, Entre lusco e fusco (1980), converteuse nunha das voces poéticas máis importantes da poesía galega. Posteriormente recibiría o Premio Esquío de poesía (1983) e publicaría as obras Sétima soidade 1984,  e Livro das devoracións (1996). Ademáis, ten colaborado en varias revists con estudos de crítica literaria. Actualmente é profesora de Lingua Galega no IES Ramón Méndez Pidal da Coruña.


l

26/4/13

Menú de Poesía: Raúl Vacas


Hoxe para ler no noso menú do club de lectura ofrece unha poesía do salmantino Raúl Vacas, que no seu libro "Esto y ESO" aproxima a lírica a todas as materias da Secundaria. Espero que vos preste!




POR TUS HUESOS

Déjame acariciarte el parietal,
anudar tu pulsera el escafoides,
ponerte algún pendiente en el mastoides,
embriagarme de ti hasta mi nasal

y así podré sentir tu temporal
y olerte hasta romperme el esfenoides.
Puedes llorar sobre mi coracoides
y franquearme un beso en el frontal.

Tu amor se agazapó fuerte en mi horquilla
y aguarda a  galopar sobre mi isquión
al ritmo y al compás de la canilla.

Y déjame bailar con tu ilión,
modelar tu perfil en mi costilla,
rozar en cada abrazo tu esternón.






Raúl Vacas (Salamanca 1971)

Unha das voces máis interesantes da poesía xoven española, cunha personalidade apasionante no corpo a corpo, un verdadeiro creador e potenciador de inquedanzas. A sua poesía é sorprendente, pero tamén fascinates, do máis próxmo ao corazón novo.

Dí o poeta: "Escribo porque resulta que escribir es capturar, desinfectar, diagnosticar, descifrar y autopsiar todo cuanto está en el límite de nuestros ojos, oidos, labios, o tacto, las únicas herramientas que dan forma a una palabra o una lágrima o un beso rojo de mujer. Y aquí no hay fórmulas de agua o mecanismos reloj que expliquen cuanto pasa. Como tampoco existen muchas veces en la epilepsia de escribir"



19/4/13

Menú de poesía. Oliverio Girondo


Cada semana o noso cociñeiro do Club de lectura ofrécenos un novo menú-poesía para os nosos paladares, cada vez máis selectos...Bo proveito!



Todo era amor

!Todo era amor...amor!
No había nada más que amor
En todas partes se encontraba amor.
No se podía hablar más que de amor.
Amor pasado por agua, a la vainilla,
amor al portador, amor a plazos.
Amor analizable, analizado.
Amor ultramarino.
Amor ecuestre
Amor de cartón piedra, amor con leche...
lleno de prevenciones, de preventivos,
lleno de cortocircuitos, de cortapisas.
Amor con una gran M,
con una M mayúscula, 
chorreando merengue,
cubierto de flores blancas...
Amor espermatozoico, esperantista.
Amor desinfectado, amor untuoso...
Amor con sus accesorios, con sus repuestos;
con sus faltas de puntualidad, de ortografía;
con sus interrupciones cardiacas y telefónicas.
Amor que incendia el corazón de los orangutanes,
de los bomberos.
Amor que exalta el canto de las ranas bajo las ramas,
que arranca los botones de los botines,
que se alimenta de encelo y de ensalada.
Amor impostergable y amor impuesto.
Amor incandescente y amor incauto.
Amor indeformable. Amor desnudo.
Amor-amor que es, simplemente, amor.
Amor y amor... !y nada más que amor!



Oliverio Girondo (Bos Aires 1891-1967) Naceu no seo dunha familia adiñeirada, o que lle permitiu estudar en distintos colexios europeos. Estudou dereito e moi pronto entrou en contacto coas vangardas participando activamente en distintas revistas. A súa primeira obra publicouse en 1922 "Veinte poemas para ser leídos en el tranvía". As súas primeiras obras están cheas de cor e ironía, cunha obra fresca e moi orixinal sen perder sinxeleza.
Foi amigo de autores como Pablo Neruda ou García Lorca. Nos anos 50, publicou a súa obra máis arriscada "En la masmédula" e, influenciado polo Surrealismo, iniciou a sua carreira na pintura. En 1962, sufriu un accidente que lle deixou graves secuelas físicas. Morreu en Bos Aires en 1967.

Na fermosa, sorprendente e magnética película arxentina "El lado oscuro del corazón" aparecen algúns dos seus poemas máis coñecidos (o mesmo que doutros poetas como Mario Benedetti ou Juan Gelman) en boca dos protagonistas da mesma.

Aquí vos deixamos un exemplo, animádevos a descubrir os demáis.





8/4/13

Menú de poesía: Gioconda Belli

O Club de lectura do noso instituto ofrécenos o menú desta semana que de prato único temos... o poema titulado "Uno no escoge" de Gioconda Belli. 

Hai que degustalo amodo, para captar toda a súa mensaxe.





UNO NO ESCOGE


Uno no escoge el país donde nace;

pero ama el país donde ha nacido.



Uno no escoge el tiempo para venir al mundo;

pero debe dejar huella de su tiempo.


Nadie puede evadir su responsabilidad.

Nadie puede taparse los ojos, los oídos,
enmudecer y cortarse las manos.

Todos tenemos un deber de amor que cumplir,.
una historia que nacer
una meta que alcanzar.

No escogimos el momento para venir al mundo:
Ahora podemos hacer el mundo
en que nacerá y crecerá
la semilla que trajimos con nosotros.


Gioconda Belli (Managua, Nicaragua, 1948) destaca nas letras hispanoamericanas contemporáneas. Fresca e vitalista, profundamente persoal, ten un estilo que escapa de calqueira corrente ou escola.

Opúxose á ditadura do xeneral Somoza, polo que foi condeada a prisión e viuse obrigada a emprender o exilio como refuxiada política, primeiro en México e despois en Costa Rica, para finalmente vivir en EE.UU.

Gioconda Belli conta con numerosos libros de poesía: Sobre la grama (1974), Línea de fuego (Premio Casa de las Américas, 1978), Truenos y arcoiris (1982), La costilla de Eva(1987), El ojo de la mujer (1991), Apogeo (1997), Fuego soy apartado y espada puesta lejos (2006)

Escribiu varias novelas entre as que destacan La mujer habitada (1988), El país bajo mi piel, memorias de amor y de guerra (2001) novela autobiográfica, El pergamino de la seducción(2005) e El infinito en la palma de la mano (2008) entre outras.

12/3/13

Menú de poesía 1

Na nosa biblioteca tamén temos menú de poesía. Cada semana hai un especial. Recollemos o primeiro.



             EL DESAYUNO
Me gustas cuando dices tonterías,
cuando metes la pata, cuando mientes,
cuando te vas de compras con tu madre
y llego tarde al cine por tu culpa.
Me gustas más cuando es mi cumpleaños
y me cubres de besos y de tartas,
o cuando eres feliz y se te nota,
o cuando eres genial con una frase
que lo resume todo, o cuando ríes
(tu risa es una ducha en el infierno),
o cuando me perdonas un olvido.
Pero aún me gustas más, tanto que casi
no puedo resistir lo que me gustas,
cuando, llena de vida, te despiertas
y lo primero que haces es decirme:
«Tengo un hambre feroz esta mañana.
Voy a empezar contigo el desayuno».

Lee todo en: EL DESAYUNO - Poemas de Luis Alberto de Cuenca http://www.poemas-del-alma.com/luis-alberto-de-cuenca-el-desayuno.htm#ixzz2NLggS3Jk